Wspólna polityka handlowa
Za pomocą wspólnej polityki handlowej Unia Europejska kieruje stosunkami handlowymi i inwestycyjnymi z innymi krajami. Polityk ta należy do wyłącznych kompetencji UE, zatem tylko UE może przyjmować akty prawne w sprawach handlowych i zawierać międzynarodowe umowy handlowe. Traktat lizboński rozszerzył kompetencje Unii w dziedzinie wspólnej polityki handlowej o usługi, prawa własności intelektualnej oraz bezpośrednie inwestycje zagraniczne.
W ramach polityki handlowej to Komisja odpowiada za negocjowanie i nadzorowanie umów handlowych przewidujących zmianę taryf celnych oraz zawierających przepisy o cle, handlu i środkach ochronnych. Niemniej centralną rolę odgrywa Rada, ponieważ za pośrednictwem jednego ze swoich komitetów (Komitetu ds. Polityki Handlowej) upoważnia Komisję Europejską do negocjowania umów i udziela jej wytycznych negocjacyjnych.
Również Rada przyjmuje wraz z Parlamentem Europejskim (zwykła procedura ustawodawcza) środki realizacji wspólnej polityki handlowej.
Ministrowie handlu zwykle spotykają się na forum Rady do Spraw Zagranicznych dwa razy w roku. Ich posiedzeniom przewodniczy kraj sprawujący prezydencję.
Więcej informacji: