System językowy instytucji Unii Europejskiej
Różnorodność językowa jest jedną z podstawowych cech Unii Europejskiej i stanowi ogromną wartość kulturową. Przystąpienie dziesięciu, a następnie dwóch nowych państw członkowskich w maju 2004 roku i styczniu 2007 roku oznaczało podwojenie liczby języków urzędowych. W żadnej innej organizacji ani instytucji na świecie nie obowiązuje aż tyle języków.
Instytucje Unii Europejskiej mają wspólny „system językowy” określony przez Radę w roku 1958. System ten – zmieniany od tego czasu w związku z rozszerzaniem Unii – obejmuje obecnie 23 języki urzędowe i robocze, a mianowicie: angielski, bułgarski, czeski, duński, estoński, fiński, francuski, grecki, hiszpański, irlandzki, litewski, łotewski, maltański, niemiecki, niderlandzki, polski, portugalski, rumuński, słowacki, słoweński, szwedzki, węgierski i włoski. Aby zapewnić funkcjonowanie Rady Europejskiej i Rady jako instytucji wielojęzycznych, w Sekretariacie Generalnym Rady działają służby językowe, które w sprawach związanych z tekstami ustawodawczymi ściśle współpracują z Dyrekcją Kontroli Jakości Legislacji działającą w ramach Służb Prawnych.